لحظــه هـــا میگــذرنــد و روزهــا را خــاکستــر می کننــد

و مــن در گــرد و غبـــار ایــن ثــانیه ها میـــــدوم

بــــه دنبـــال چـــه، نمیدانـــم!

هـــراســانم ازآن کــه فصــل ها پــوست بینــدازنـــد

و مـــن هنــوز در کـــالبــد خـــویش بمــــانم!

شـــاید خیــالی است بـس بیهـــوده کــه رسیــده بــــاشم

بــــه آنچـــه خـــواستـــه ام...

بــــه آنچـــه کـــه بـــاید مــی رسیـــدم...

وبـــه آنچــه کـــه لیـــاقت رسیــدن بــه آن را داشتـــه ام...

تشنـــــه لبــــم!

دروغ است کـــه اگـــر بگــویم بــه جـــرعــه ای بیــش نیـــازمند نیستـــم...

دریــــا می خــــــواهم بـــه وسعــت آفـــاق ،

بــــه وسعـــــت دریـــا...!